Corine; “Ik ben mezelf onderweg een paar keer kwijtgeraakt, maar de liefde voor al die kinderen is altijd gebleven.”

Corine over moederen in lagen, jezelf verliezen en een samengesteld gezin dat uiteindelijk groter werd dan ze ooit had durven dromen

Sommige vrouwen worden niet één keer moeder, maar steeds opnieuw. In verschillende fases van hun leven, in gezinnen die al bestonden voordat zij binnenstapten. Corine is zo’n vrouw. Haar verhaal gaat over liefde die zich uitbreidt, over verantwoordelijkheid die soms zwaar voelt en over jezelf ergens onderweg kwijtraken. Maar ook over opnieuw beginnen, wijzer worden en ontdekken dat liefde zich niet laat begrenzen door bloedbanden.

Jong en vol overgave het bonusmoederschap in

Wanneer Corine haar eerste man ontmoet, is ze nog jong. Hij is ouder, heeft vier kinderen en draagt een groot verlies met zich mee: kort daarvoor is zijn jongste kindje overleden. Het verdriet is nog voelbaar wanneer zij zijn leven binnenstapt. Toch twijfelt ze geen moment. Ze voelt vooral ruimte in haar hart.

De twee jongste kinderen komen bij hen wonen en niet veel later wordt Corine zelf moeder. Van het ene op het andere moment verandert haar leven in een huishouden vol kinderen, zorg en verantwoordelijkheid. Wat vanzelfsprekend voelt, is dat zij de spil wordt van het gezin. Ze zorgt, regelt en past zich aan. De kinderen noemen haar mama en zo ervaart ze het ook. Er is geen onderscheid tussen eigen en bonuskinderen, alleen de overtuiging dat liefde voldoende is om een gezin te laten werken.

De rol van de sterke vrouw

Pas later dringt langzaam door dat ze zichzelf steeds verder naar de achtergrond schuift. Haar dagen draaien om het gezin, terwijl haar man nauwelijks een rol pakt in de zorg. Ze stopt met werken en wordt volledig verantwoordelijk voor het huishouden en de opvoeding. Nadat de jongste vier jaar is, gaat ze weer aan het werk als kleuterjuf.

Ze blijft, vooral omdat de bonuskinderen zo diep in haar hart zitten. Weggaan voelt als hen in de steek laten. Toch groeit het besef dat liefde niet hetzelfde is als alles dragen. De relatie wordt steeds ongelijkwaardiger en uiteindelijk besluit Corine te vertrekken.

Weggaan en toch terugkeren

Ze begint opnieuw met haar eigen kinderen en ervaart voor het eerst in lange tijd rust. Hoop op verandering brengt haar nog eenmaal terug; ze trouwen zelfs. Maar oude patronen blijven bestaan en uiteindelijk kiest ze definitief voor zichzelf.

Die periode is zwaar. Ze moet opnieuw beginnen, zonder vaste woonplek en met de zorg voor haar kinderen. Tegelijkertijd ontstaat er helderheid. Ze ziet hoe ze jarenlang vooral heeft geleefd voor anderen en zichzelf is kwijtgeraakt in verantwoordelijkheid.

Liefde een tweede kans geven

Twee jaar later ontmoet ze Ivo. Een nieuwe relatie is niet iets waar ze naar op zoek is, maar sommige mensen komen op je pad wanneer je er misschien juist niet om vraagt. Ivo is warm en rustig, vader van drie zoons en gewend om zijn verantwoordelijkheid te nemen. Hij onderhoudt een respectvolle band met zijn ex-partner en de zorg voor de kinderen is vanzelfsprekend verdeeld.

Toch merkt Corine dat oude patronen zich opnieuw aandienen. Zorgen en regelen voelt vertrouwd, bijna automatisch. Het verschil zit dit keer in de basis van de relatie. Ze hoeft het niet alleen te dragen. Langzaam leert ze dat betrokkenheid iets anders is dan jezelf wegcijferen en dat liefde ook ruimte mag laten voor je eigen grenzen.

Niet alles hoeft via strijd

Wat deze relatie daarnaast verandert, is de manier waarop ze communiceren. Waar gesprekken in haar eerste huwelijk vaak vastliepen in strijd en verwijten, ontstaat nu ruimte voor overleg. Niet elk verschil van inzicht hoeft te escaleren. Dat geeft rust en vertrouwen en zorgt ervoor dat ze zichzelf kan blijven.

Een groot gezin dat groeide door liefde

De jaren verstrijken en het gezin groeit verder. Kinderen worden volwassen, krijgen relaties en later zelf kinderen. Wat ooit begon als losse gezinnen, groeit uit tot een groot netwerk waarin iedereen een eigen plek heeft. Verjaardagen betekenen lange tafels, stoelen die worden aangeschoven en vanzelfsprekende hulp wanneer iemand het moeilijk heeft. De verschillen tussen biologisch en bonus vervagen steeds meer; wat overblijft is verbondenheid.

Wanneer Corine om zich heen kijkt tijdens zo’n familiemoment, voelt ze vooral trots. Niet omdat alles vlekkeloos verliep, maar omdat liefde de rode draad is gebleven. Ondanks breuken, verhuizingen en nieuwe beginpunten is het gezin blijven groeien.

Haar grootste les als bonusmoeder

Als ze terugkijkt op haar leven, is haar belangrijkste les helder. Niets gaat vanzelf in een samengesteld gezin. Liefde vraagt aandacht, gesprekken en grenzen. En misschien nog wel belangrijker: jezelf niet verliezen terwijl je er voor anderen bent.

Jarenlang probeerde ze de perfecte bonusmoeder te zijn door zichzelf weg te cijferen en zich voortdurend aan te passen. Inmiddels weet ze dat kinderen vooral behoefte hebben aan echtheid. Oprecht aanwezig zijn is waardevoller dan perfect gedrag.

Corine heeft meerdere levens binnen één leven geleefd. Ze heeft liefgehad, gezorgd, losgelaten en opnieuw gekozen. Voor haar eigen kinderen, voor haar bonuskinderen en inmiddels voor een grote groep kleinkinderen die haar allemaal oma noemen.

Misschien is dat wel de ware rijkdom van een samengesteld gezin: dat liefde zich niet laat begrenzen door bloed, maar groeit door wie er blijft.

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.