Eline; “Jij bent mijn plus. Omdat je er bent. Ook als het ingewikkeld is.”

Eline van Schijndel is fotograaf en vormgeefster, woont in Brabant en bouwde samen met Paul een gezin dat niet in één keer “af” was. Paul had al een zoontje, Timme. Toen Eline hem leerde kennen was Timme vier. Inmiddels is hij elf. Samen kregen Eline en Paul nog twee kinderen: Kes van vier en Vos, hun nieuwste baby. Een huis vol leven, ritme, grapjes, slaaptekort en het soort liefde dat niet in één zin past.

Als Eline terugkijkt op de afgelopen jaren, vertelt ze het liefst in twee lagen. De laag die iedereen ziet: jullie hebben een samengesteld gezin, dat gaat toch gewoon vanzelf, een beetje wennen en dan door. En de laag die je pas snapt als je erin zit: hoe vaak je twijfelt of je het goed doet, hoe snel je jezelf kwijtraakt in aanpassen, en hoe groot kleine momenten ineens worden.

Eline is iemand die van nature positief en open is. Spontaan, creatief, direct. Ze had nooit de ambitie om een “bonusmoeder met een missie” te worden. Ze wilde gewoon houden van Paul, een fijne plek opbouwen en kijken of het past. Alleen kwam er iets bij wat je niet kunt plannen. Niet omdat het spectaculair is, maar omdat het je dagelijkse werkelijkheid wordt: er is al een kind. En dat kind hoort bij jullie liefde, ook als jullie hem niet altijd bij je hebben.

Eerst kiezen voor wat wél kan
Eline wist vanaf het begin dat Paul een kind had. Dat maakte hun start eerlijk, maar ook praktisch ingewikkeld. Paul kwam uit Woerden, Eline uit Brabant. In het begin spraken ze zelfs hardop uit dat het waarschijnlijk niet zou werken. Hij wilde dichtbij zijn zoon blijven en zij wilde niet nog een keer verhuizen. “Ik was al vaak verhuisd. Ook wilde ik bij mijn ouders in de buurt wonen omdat mijn broer naar het buitenland was verhuisd. had dat al eens gedaan. En ik had net ook een huis gekocht. Alleen.”

Toch gebeurde er na een week iets wat veel zegt over hoe zij in het leven staant. In plaats van blijven hangen in wat niet kan, besloten ze te kijken naar wat wel kan. Ze bleven daten, reden naar elkaar toe, namen de tijd om elkaar echt te leren kennen. Geen haast, geen gezinsvorm forceren, eerst de basis. Pas na bijna een jaar ontmoette Eline Timme.

Een ontmoeting die klein bleef, en daardoor veilig werd

De eerste ontmoeting met Timme was geen groot moment met speeches en uitleg. Het was op zijn de verjaardag van Paul, eind december. Eline nam een ballon mee, meer als gebaar dan als statement. Ze gingen samen naar de McDonald’s, gewoon gezellig, vriendschappelijk. “We hadden ook niks bijzonders uitgelegd. Geen kringgesprek. Gewoon een leuke avond.”

Wat Eline daar mooi aan vindt, is dat het juist daardoor zo natuurlijk ging. Een kind van vier leeft in het nu. Die voelt vooral sfeer. Is het oké. Ben jij oké. Is papa oké. Is dit veilig. En als het veilig voelt, komt de rest vaak vanzelf. “Hij reageerde gewoon positief. Beetje dollen, kletsen, eten, spelen. Geen grote dingen.”

Die aanpak bleek achteraf precies passend bij Eline. Ze is niet iemand die dingen groter maakt dan nodig. Ze gelooft dat vertrouwen groeit in kleine stapjes. Een keer iets doen. Een keer mee. En steeds weer laten zien: ik ben niet hier om jouw plek te pakken, ik ben hier omdat ik van je vader hou en omdat het leuk kan zijn.

Het gewone leven als bindmiddel

In samengestelde gezinnen zit een valkuil die bijna iedereen herkent, alleen zegt bijna niemand hem hardop. Je wil het zó graag goed doen, dat je het leven “extra leuk” gaat maken. Je gaat plannen, compenseren, overcompenseren. Eline zag dat ook gebeuren, vooral bij Paul. Met de beste bedoelingen. “Als Timme er is, doet Paul extra zijn best om het allemaal leuk te maken. En dan voelt het soms een beetje nep. Terwijl gewoon normaal doen ook leuk is. Een dag thuis met lego is óók een dag.”

Wat Eline het meest waardeert, zijn juist de gewone momenten die wél lukken. Een kind dat rustig aan tafel zit. Samen iets bouwen. Een grapje. Een kleine traditie. Een bord eten waar iemand ineens iets over zegt. Het zijn geen Instagrammomenten. Maar het zijn wel de momenten waarop je lijf ontspant en je denkt: ja, dit is óók ons gezin.

Dat zie je nu steeds meer terug. Timme wordt ouder. Hij heeft een telefoon. Hij appt met Paul. Het contact voelt minder “alleen in het weekend” en meer tussendoor, luchtiger. Eline stuurt hem af en toe iets geks, een foto, succeswensen voor school. En hij begint meer te benoemen. Niet groot, niet dramatisch. Gewoon een zin die blijft hangen. “Laatst zei hij: jouw spaghetti is echt de lekkerste spaghetti. Dat is zó’n klein zinnetje. Maar voor mij is dat groot.”

Broertjes en zusjes, en hoe liefde ook groeit in fases

Kes en Timme zijn gek op elkaar. Ze spelen goed samen. Ze zoeken elkaar op. En als Timme weggaat, is het vaak Kes die huilt. Niet omdat iemand het haar vertelt, maar omdat zij hem mist. Dat is misschien wel het meest ontroerende bewijs dat je niet alles hoeft te forceren. Verbinding ontstaat ook vanzelf, als het de ruimte krijgt.

Eline is eerlijk over iets dat veel bonusmoeders voelen, maar bijna niemand durft te,zeggen zonder schuldgevoel. Haar gevoel is in de jaren veranderd. In het begin wilde ze er één geheel van maken. Ze verzorgde Timme ook, pleister erop als hij viel, samen lachen, samen zijn. Maar door alles wat er omheen speelde en door hoe weinig je uiteindelijk invloed hebt op de dynamiek, merkte ze dat ze zichzelf een beetje afsloot. Niet uit hardheid, maar uit zelfbescherming. “Ik heb op een gegeven moment echt besloten dat het me niet de hele tijd mocht raken. Ik denk dat ik daardoor ook wat afstand ben gaan voelen.”

En toch is dat geen eindpunt. Nu Timme ouder wordt, merkt ze dat ze weer naar elkaar toe groeien. Omdat hij meer zelf kan kiezen. Omdat hij opener wordt. Omdat het minder “gedoe” voelt en meer mens. Eline hoopt zelfs dat zijn pubertijd hem iets gaat geven: meer eigenheid, meer woorden, meer ruimte om zichzelf te zijn in beide werelden.

Het boek dat ze zelf had willen krijgen

Eline schreef een kinderboek. En dat is geen toeval als je haar achtergrond kent. Ze is creatief, beeldmaker, iemand die dingen in vorm kan vangen. Maar de echte reden dat ze dit boek schreef, is niet creatief. Het is emotioneel. Het komt uit iets wat ze miste.

Ze keek om zich heen en zag wel boekjes over “mama en papa”, over scheiden, over, allerlei gezinsvormen. Maar niets over de bonusouder. Terwijl die rol er wel degelijk toe doet. Niet alleen voor de volwassene, ook voor het kind. “Als een bonusouder zich een beetje buitenstaander voelt, gaat een kind dat ook voelen. Een kind gaat zich gedragen naar de situatie.”

Eline dacht vaak: wat als het begin net iets warmer was geweest. Wat als er een klein gebaar was geweest. Een stukje erkenning. Niet per se van grote woorden, maar van iets kleins dat zegt: jij hoort er ook bij.

Daaruit ontstond haar prentenboek: Jij bent mijn plus. Een boek om samen te lezen, (bonus)kind en (bonus)ouder. De ene bladzijde vanuit het perspectief van het kind, de andere bladzijde vanuit het perspectief van de ouder. Samen vormt het één geheel, als een gedicht. Geen zware thema’s, geen uitleg over regels of loyaliteit, maar kleine plusmomenten. Dingen die je soms vergeet als het leven druk is.

Een voorbeeld dat ze zelf noemt komt uit haar eigen herinnering. Toen Eline Paul net kende, speelde ze vaak gitaar. Timme vond dat geweldig. Hij zat te luisteren, gewoon stil, gewoon aanwezig. “Je kan blijven hangen in: het was lastig. Maar je kan ook zien: hij zat daar. Hij luisterde. Dat was óók onze dag.”

Dat is precies wat ze met haar boek wil oefenen. Niet ontkennen dat het ingewikkeld kan zijn, maar je brein trainen om óók het goede te zien. Omdat dat je helpt. Omdat dat lucht geeft. Om samen meer plussen van elkaar te zien. Omdat dat een kind laat voelen: dit is niet alleen verlies, dit is ook winst. Een plus.

Waar ze het meest trots op is

Eline lacht als ze het zegt, maar ze meent het. Ze is trots dat ze samen met Paul zijn blijven staan. Dat ze niet zijn gaan verharden. Dat ze steeds opnieuw hebben gezocht naar wat werkt. En vooral dat ze nu een huis hebben waar Kes en Timme zo fijn samen zijn. “Dat vind ik misschien wel het allermooiste om te zien.”

Ze is ook trots op zichzelf. Omdat ze niet alleen maar is gaan overleven, maar iets heeft gemaakt van wat ze miste. Iets zachts. Iets positiefs. Iets dat je letterlijk samen op schoot kunt lezen. Zodat je, als het even schuurt, weer weet: we zijn niet alleen maar een ingewikkeld verhaal. We zijn ook een mooi verhaal.

De gouden tip van Eline

Als je haar vraagt wat ze andere bonusmoeders gunt, blijft ze dichtbij zichzelf. “Blijf die kleine mini dingetjes zien. En focus niet de hele tijd op wat je graag zou willen, maar wat er gewoon niet is.”

En ze voegt er iets aan toe wat je bijna als een ademhaling voelt. “Zeg ook tegen jezelf: het ligt niet altijd aan jou. Soms kun je er gewoon niks aan doen.”

Want misschien is dat wel de kern van haar verhaal. Dat je als bonusmoeder niet pas waardevol bent als iedereen het erkent. Dat je niet pas goed genoeg bent als het moeiteloos gaat. En dat je, juist door je ogen te trainen op plusjes, een gezinsleven kunt bouwen dat niet perfect is, maar wel echt.

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.