Brutaal of respectloos gedrag van je bonuskind — wat doe je dan?
Een grote mond van je ‘eigen’ kind kan voelen als een kruisraket in je hart. Pats. Recht erin. Maar wanneer een bonuskind datzelfde doet, lijkt er weer iets heel anders geraakt te worden. Au, au, au. Het roept van alles op. Van boosheid, frustratie tot machteloosheid. En weet je? Het verschil zit zelden in het gedrag van het kind zelf. Het zit veel sterker in jouw positie in het systeem.
Bij je eigen kind is de emotionele band vanzelfsprekend. Je hebt vanaf het begin relatie opgebouwd, invloed verzameld en je kind corrigeren voelt als een natuurlijk recht van spreken. Bij een bonuskind moet die band vaak nog groeien. Jouw plek is minder vanzelfsprekend en een grens kan sneller voelen als afwijzing. Hetzelfde gedrag, bijvoorbeeld een grote mond, wordt daardoor echt anders ervaren. Niet omdat het bonuskind lastiger is. Maar omdat jij nog onderweg bent in relatie, vertrouwen en rol.
Daarom werkt opvoeden in een samengesteld gezin nét even anders. Het begint niet bij corrigeren, maar bij contact. Verbinding maken. Samen lachen. Interesse tonen. Kleine momenten van nabijheid creëren. Pas als de relatie veilig voelt, kan een grens echt landen. In de eerste periode helpt het vaak als de biologische ouder het voortouw neemt in begrenzen, terwijl jij ernaast staat. Zo blijft de basis voor het kind stevig en voorspelbaar.
Dat betekent niet dat je niets mag zeggen. Ik moedig altijd aan om te benoemen wat iets met je doet. “Zo praten voelt voor mij niet fijn, ik wil graag dat we respectvol blijven.”
Geen machtsspel. Geen straf. Maar helderheid. Het liefst op een rustig moment, want midden in hoge emoties leert niemand iets nieuws. Soms vraagt dat eerst even pauzeren en kalmeren, om daarna pas het gesprek te voeren. Juist wanneer het weer kan landen en het brein weer open staat. Dus niet het ijzer smeden als het heet is, maar wanneer het weer hanteerbaar wordt.
Raak je op zo’n brutaal moment overspoeld? En sta je soms gewoon met je mond vol tanden? Deze vier zinnen kunnen helpen om op een duidelijke en verbindende manier te reageren:
Jouw mening telt en vind ik mega waardevol. Alleen op deze manier is het lastig om mee te laten tellen. We praten straks opnieuw in alle rust.
Deze grote woorden maken het voor mij moeilijk om echt goed naar je te luisteren. En dat wil ik wel graag.
Ik hoor je frustratie en tegelijk kan ik in deze hoge emoties geen gesprek voeren. We lassen even een pauze in, ik kom zo bij je terug.
Ik neem je serieus en daarom stap ik hier even uit. Ik kom er straks op terug.
Onthoud: samengestelde gezinnen groeien in fases. Wrijving hoort erbij. Als bonusouder ontstaat op natuurlijke wijze sturen en begrenzen niet door nog harder te begrenzen, maar door langzaam vertrouwen opbouwen. En dat kost tijd. Echt. Heel normaal.
Wees mild voor jezelf in dat proces. Dit is geen standaard opvoeden. Dit is bouwen aan iets nieuws. En dat mag zoeken zijn.
Over Daniëlle
Danielle Goedhart-Bax blogt voor Ikenz’nKids, is orthopedagoog-generalist en begeleidt jaarlijks honderden gezinnen. Ze schreef het boek Confettikinderen, speciaal voor ouders van bruisende, temperamentvolle en gevoelige kinderen.
Wil je regelmatig psychologisch en pedagogisch vuurwerk, afgewisseld met herkenbare, dagelijkse momenten? Volg Danielle op haar Instagram: @danielle_goedhart_bax.