Robin: “Ik ben geen vervanging. Ik ben er gewoon”

Robin is veertig, vader van twee jongens, Jona en Milo, en bonusvader van Ivy. Zijn gezin laat zich niet uitleggen in één zin en ook niet vangen in een vast schema. Zijn weken voelen elke keer anders, afhankelijk van wie er in huis is. Soms zijn hij en zijn vrouw met z’n tweeën. Soms met z’n drieën. En soms met z’n vijven. Die afwisseling is geen last geworden, maar een vanzelfsprekendheid.

Niet omdat het zo gepland was, maar omdat het zo is gegroeid.

Robin praat rustig. Zonder grote woorden of dramatische wendingen. Zijn verhaal gaat niet over hoe ingewikkeld het samengestelde gezin is, maar juist over hoe weinig hij heeft hoeven forceren om zijn plek te vinden.

EEN LEVEN WAT VOORAL OM WERK DRAAIDE

Voordat Robin opnieuw een gezin vormde, leidde hij een leven dat voor veel mensen herkenbaar voelt. Een lange carrière, een goede baan, zekerheid. Alles liep. Alles stond. Pas toen hij alleenstaand vader werd, begon hij te merken hoe zijn dagen er echt uitzagen.

Niet omdat hij zijn kinderen niet wilde zien, maar omdat hij voelde hoe weinig ruimte er was om er werkelijk voor hen te zijn. De tijd met Jona en Milo stond onder druk van werk, afspraken en logistiek. Aanwezig zijn betekende vooral schakelen en vooruitdenken.

Langzaam groeide het besef dat dit niet was hoe hij vader wilde zijn. Niet in één helder moment, maar in vermoeidheid. In weekenden die te kort voelden. In het gevoel dat hij er wel was, maar met zijn hoofd vaak ergens anders.

DE ONTMOETING DIE IETS IN BEWEGING ZETTE

Hij leerde zijn huidige vrouw kennen in een periode waarin hij zijn kinderen niet altijd had. Dat maakte het daten praktisch eenvoudiger, maar vooral inhoudelijk anders. Hij kwam bij haar thuis, in haar leven. Zij werkte vanuit huis en bouwde haar eigen bedrijf.

Wat hem raakte, was niet wat ze deed, maar hoe ze er was.

Na school. Zonder haast. Zonder opvangstress. Met aandacht.

Hij zag wat dat deed, niet alleen met haar, maar ook met haar dochter Ivy. De eerste ontmoeting met Ivy staat hem nog helder bij. Niet omdat het zorgvuldig was, maar juist omdat het dat niet was. Ze zaten aan tafel en Ivy liet zonder enige gêne een scheet. Het was een klein moment, maar het zei alles. Zij voelde zich veilig. Ze was zichzelf. En daardoor voelde hij zich ook meteen welkom.

SAMENWONEN EN OPNIEUW AFSTEMMEN

Toen ze besloten samen te wonen, veranderde de dynamiek. Niet in hoeveel hij zijn kinderen zag, maar in hoe de aandacht zich anders begon te verdelen. Jona en Milo waren er nog net zo vaak als daarvoor. Alleen Ivy was er altijd.

Dat verschil voelde hij wel. Niet als gemis, maar als iets nieuws waar hij aan moest wennen. Waar zijn tijd voorheen duidelijk verdeeld was in weken mét en zonder kinderen, ontstond nu een dagelijkse basis waarin Ivy continu aanwezig was en zijn zoons in een vast ritme kwamen en gingen.

Het maakte hem bewuster. Niet omdat hij zijn zoons tekortdeed, maar omdat hij voelde hoe vanzelf nabijheid ontstaat wanneer iemand er altijd is. Dat vroeg geen schuldgevoel, maar aandacht. Voor hoe je blijft verbinden, ook als de vorm verandert.

Zijn zoons moesten wennen aan het samenleven. Ivy moest wennen aan hen. En hijzelf moest opnieuw voelen hoe zijn rol meebewoog. Niet alles voelde meteen vanzelfsprekend, maar niets werd geforceerd. Het kreeg de tijd om zich te zetten.

ZIJN PLEK ALS BONUSVADER

Robin is helder over zijn rol. Ivy heeft een vader en hij voelt geen behoefte om die plek over te nemen. Dat is nooit zijn intentie geweest. Zijn rol zit niet in vervangen, maar in aanwezig zijn.

Wat dat betekent, verschilt per moment. Soms is het samen op de bank zitten. Soms een spelletje. Soms samen iets doen. Toen Ivy eens aangaf dat ze een strak truitje niet durfde te dragen omdat haar buik te groot voelde, reageerde hij zonder er lang over na te denken. Ze gingen samen hardlopen.

Het werd iets van hen samen. Geen plan. Geen project. Gewoon samen bewegen. En juist daar ontstonden gesprekken. Niet omdat ze moesten, maar omdat er ruimte was.

WAT HIJ ZIET GEBEUREN IN HUIS

Wat Robin opvalt, is dat de kinderen vaak eerst naar zijn vrouw toe stappen. Ook zijn eigen zoons, Jona en Milo. Hij benoemt het zonder frustratie, eerder met nieuwsgierigheid.

Misschien is hij wat norser. Misschien is zij toegankelijker. Misschien voelen kinderen zich sneller uitgenodigd om bij haar hun binnenwereld te laten zien. Wat het ook is, hij ziet het niet als afwijzing, maar als inzicht. Het leert hem dat kinderen meer kunnen dan hij soms denkt en dat hij zelf ook blijft leren.

ÉÉN HUIS, ÉÉN LIJN

In huis gelden dezelfde regels voor alle kinderen. Niet omdat dat zo hoort, maar omdat duidelijkheid rust geeft. Dat wordt vooral zichtbaar bij schermgebruik, een onderwerp waarin co ouderschap vaak schuurt.

Door in huis één lijn te trekken, ontstaat voorspelbaarheid. Geen discussie per kind. Geen uitzonderingen. Maar een gezamenlijke basis waarin iedereen weet waar hij aan toe is.

VAKANTIES EN AFSTAND

Vakanties zijn belangrijk voor hen. Ze reizen graag, maar dat vraagt afstemming. Met agenda’s, met ex partners en met gevoelens van kinderen. Voor Ivy zijn vakanties soms extra beladen, omdat haar vader ver weg woont.

Ze nemen dat serieus zonder het groter te maken dan nodig. Erkennen dat het lastig kan zijn en tegelijkertijd vertrouwen geven. Ook leerden ze van ervaring. Een lange reis is prachtig, maar een terugkeer vlak voor school kan zwaar zijn. Daar zijn ze bewuster in geworden.

WAAROM BONUS BETER VOELT

Robin en zijn vrouw gebruiken bewust de woorden bonusvader en bonusmoeder. Niet omdat het mooier klinkt, maar omdat het beter past bij hoe het voor hen voelt. Geen vervanging. Geen strijd om plekken. Maar iets wat erbij komt.

Iets extra’s.

TERUGKIJKEND

Als Robin terugkijkt, zou hij weinig anders doen. Niet omdat alles vanzelf ging, maar omdat hij gelooft dat je altijd kunt bijsturen. Dat niets vastligt. En dat groei vaak zit in blijven afstemmen.

Zijn belangrijkste inzicht voor andere bonusvaders is eenvoudig. Blijf praten. Blijf kijken. En probeer geen vervanging te zijn, maar een toevoeging.

Hij zegt het zonder nadruk, zoals hij eigenlijk alles zegt. En misschien is dat precies waarom het bij hen werkt.

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.