Sanne: “Wat een kind nodig heeft, is liefde. Niet een label”

Een moeder, een bonusmoeder en Manou.

Toen het geen toeval meer was.

Sanne vertelt over haar leven met Melanie en Manou alsof het nooit anders is geweest. Zonder grote woorden, zonder uitleg. Alsof dit gezin er gewoon altijd al was. Misschien is dat precies waarom het zo klopt.

Manou was twee toen Sanne in haar leven kwam. Nu is ze vier en zo vanzelfsprekend onderdeel van Sanne haar dagen, dat een tijd zonder haar nauwelijks meer voorstelbaar is. “We zijn eigenlijk niet meer weg te denken bij elkaar,” zegt ze. Niet als uitspraak, maar als constatering.

LIEFDE MET EEN GESCHIEDENIS

De liefde tussen Sanne en Melanie begon jaren eerder. Ze leerden elkaar kennen toen ze zeventien waren. Jong, zoekend en nog niet in staat om te benoemen wat ze voelden. Het was hun eerste liefde, in een tijd waarin ze zelf nog niet wisten wat die liefde precies betekende. Het liep stuk, niet omdat het niet klopte, maar omdat het toen nog niet kon.

Ze verloren elkaar niet helemaal. Via social media bleven ze elkaars levens volgen. Sanne zag Melanie moeder worden. Wist dat haar leven een andere vorm had gekregen. En toch, toen Melanie’s relatie eindigde en ze elkaar weer zagen, was daar meteen iets ouds en iets nieuws tegelijk. Sanne ging er bewust blanco in. Melanie was zenuwachtig. Sanne niet. “En toch was het meteen weer vuurwerk.”

EEN RELATIE WAAR AL EEN KIND IN WOONDE

Dat Melanie een kind had, voelde voor Sanne nooit als een belemmering. Ze werkt al tien jaar in de kinderopvang. Kinderen horen bij haar wereld. Manou ontmoeten voelde spannend, maar logisch.

De tweede date was geen diner, maar een kindercafé in Haarlem. Sanne had het uitgezocht. Manou kon spelen, zij en Melanie konden zitten. Manou bleef dicht bij haar moeder. Dat was precies goed.

Vanaf dat moment schoof Sanne langzaam het leven in. Ze was erbij op Manou’s verjaardag, in de weekenden, in het alledaagse. Toch gingen ze niet meteen samenwonen. Sanne wilde Manou haar veilige basis niet ontnemen. “Het was ook haar huis,” zegt ze. “Dat wilde ik respecteren.”

LANGZAAM SAMEN, ZONDER TE FORCEREN

Toen ze uiteindelijk samen gingen wonen, voelde het niet als een breuk, maar als een logisch vervolg. Alsof ze al die tijd al aan het toewerken waren naar hetzelfde punt. Manou had al snel haar eigen speelgoedkast. Een plek die vanzelf ontstond, zonder dat iemand daar iets over hoefde te zeggen.

Ook Sanne haar rol ontstond zo. Niet bedacht, niet afgedwongen. Ze werd geen vervangende moeder en ook geen buitenstaander. Ze werd haar bonusmoeder. Een woord dat Manou zelf gebruikt. “Als iemand vraagt wie ik ben, zegt ze: dat is mijn bonusmoeder.”

Voor Sanne klopt dat. Ze heeft Manou altijd vrijgelaten in hoe ze haar noemt. Geen verwachtingen, geen druk. “Ze mag me noemen zoals zij wil.”

SAMEN OPVOEDEN IN VERTROUWEN

In de opvoeding doen Sanne en Melanie het samen. Vaak op één lijn, soms zoekend, altijd in gesprek. Sanne werd betrokken bij regels, keuzes en dagelijkse zorg. Die ruimte groeide mee met het samenleven. “Dat maakt dat je je echt onderdeel voelt,” zegt ze. “Dat is niet vanzelfsprekend.”

Manou’s vader is in beeld. Ze ziet hem eens in de twee weken, op een vast moment. Die keuze is bewust gemaakt. Niet uit afstand, maar uit zorg. “We merkten dat het te onrustig voor haar werd,” vertelt Sanne. “Sinds we dit zo doen, is er veel meer rust.”

De relatie is goed. Niet hecht, niet gespannen. Gewoon oké. Halen en brengen, soms een verjaardag samen. Zonder verwachtingen.

TWEE VROUWEN, ÉÉN KIND, VEEL LIEFDE

Dat Sanne en Melanie met twee vrouwen opvoeden, roept soms reacties op. Laatst zei iemand tegen haar dat hij vond dat een kind in een lesbisch gezin een vaderfiguur zou missen. Sanne kan zich daar niet in vinden. “Wat een kind nodig heeft, is liefde. Gezien en gehoord worden. Wat maakt het uit door wie dat gebeurt?”

Ze merkt ook dat mensen aannames doen over hun rollen. Dat ze ervan uitgaan dat Melanie opnieuw een kind zou dragen. “Alsof dat vanzelfsprekend is,” zegt ze. “Terwijl dat helemaal niet zo zwart wit ligt.”

Voor Manou voelde het begin juist licht. “Voor haar was ik in het begin gewoon de beste vriendin van mama. Dat maakte het minder beladen. En kinderen zijn flexibel, zeker op die leeftijd.”

WAT HET HAAR BRACHT

Wat het bonusmoederschap Sanne heeft gebracht, voelt groter dan ze ooit had kunnen bedenken. Ze voelt verantwoordelijkheid, verbondenheid, familie. “Ik zou alles voor ze doen,” zegt ze zonder twijfel. “Ook al is Manou niet van mij, ze is wel van ons.”

Toch vergeet ze zichzelf niet. Ze weet hoe belangrijk dat is. “Het is niet altijd makkelijk. En je mag jezelf daarin niet kwijtraken.” Er zijn geen vaste afspraken. Als zij iets nodig heeft en Melanie kan opvangen, dan gebeurt dat. En andersom net zo.

Over de toekomst praten ze open. Ze willen graag nog kinderen. Bewust, met zorg. In een vorm waarin een kind weet waar het vandaan komt. “We willen dit samen doen.”

GEWOON EEN GEZIN

Als Sanne terugkijkt, voelt niets als toeval. Ze wist waar ze aan begon. Ze koos bewust voor een vrouw met een kind. Niet omdat ze bonusmoeder wilde worden, maar omdat de liefde klopte.

Wat ze hoopt, is dat mensen hun gezin zien zoals het is. Niet anders dan een zogenaamd standaard gezin. Gewoon een kind dat net zoveel liefde krijgt als elk ander kind.

Misschien is dat wel de kern van dit verhaal. Niet dat het altijd makkelijk is. Maar dat er ruimte is. Voor elkaar. Voor het kind. En voor jezelf.

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.