Esmee: “Je kunt nog zo bewust zijn, dit leven raakt je toch. Maar het leert je ook elke dag terug te komen bij jezelf.”

Esmee is 36, moeder van Otis (6) en vier jaar samen met haar partner Ryan (41). Ryan heeft twee kinderen uit een eerdere relatie, een jongen van 9 en een meisje van bijna 8. Samen vormen ze een gezin met drie kinderen die dicht bij elkaar in leeftijd zitten. En dat maakt het warm, levendig, soms chaotisch en vooral intens leerzaam.

Esmee kent beide kanten van het verhaal. Ze is bonusmoeder in haar relatie én ze weet hoe het voelt als jouw eigen kind óók een bonusouder krijgt. Juist dat dubbele perspectief maakt haar verhaal zo raak.

VAN AMSTERDAM NAAR EEN DORP ONDER ROTTERDAM

Toen Esmee en de vader van Otis uit elkaar gingen, bleef ze eerst in Amsterdam. Ze had net een zware periode achter de rug, want kort voor de breuk verloor ze een zwangerschap. “We zouden een tweede kindje krijgen. Dat ging ineens niet door. En toen gingen we ook nog uit elkaar. Het was veel.”

In die tijd maakten ze samen een ouderschapsplan. Daarin werd vastgelegd dat Esmee na een aantal jaar maximaal een bepaalde afstand zou mogen verhuizen, omdat ze al plannen had om dichter bij familie te gaan wonen. “Ik wilde dichter bij mijn moeder wonen. Zij woont in Schiedam en past veel op. Ik miste mijn familie.”

Toen Ryan in haar leven kwam, werd het plan concreter. Esmee verhuisde uiteindelijk naar een dorp onder Rotterdam, precies in een fase waarin Otis nog jong was. “We hebben daar heel bewust over nagedacht. Als je het doet, doe het dan liever jong. De overstap van school is heftig. Hij heeft nog een jaar kunnen kleuteren en zit nu in groep drie.”

De afstand had een grote impact op het co ouderschap. Een tijdlang reed ze ieder weekend op en neer. “Vrijdagmiddag in de spits naar Amsterdam, zondagmiddag weer terug. Twee keer per weekend een retour. Dat was pittig.” Tot er onverwacht iets veranderde: Otis zijn vader verhuisde óók naar de buurt. “Dat had ik nooit zien aankomen. Maar het gebeurde, en nu wonen we weer op een kwartier afstand. Daardoor hebben we het co ouderschap weer opgepakt zoals het bedoeld was.”

DE ONTMOETING MET ZIJN KINDEREN VOELDE ALS EEN EERSTE DATE

Esmee en Ryan bouwden hun relatie rustig op. Ze namen tijd voordat de kinderen elkaar ontmoetten. Esmee herinnert zich haar eerste kennismaking met zijn kinderen nog precies. “Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Het voelde echt als een eerste date.”

Ryan introduceerde haar voorzichtig. In het begin was ze “een vriendin van papa”. Esmee bleef in het begin zelfs niet eens de hele dag. “Ik ontmoette ze, we lunchten even samen, en daarna ging ik weer weg. Klein beginnen. Niet te veel, niet te snel.”

Ook de kinderen onderling kregen tijd. Ze kenden elkaar eerst via FaceTime. “Ze waren nieuwsgierig naar elkaar. En toen ze elkaar in het echt zagen, klikte het eigenlijk meteen.” Vooral Otis en de jongste van Ryan bleken een natuurlijke match. “Ze schelen precies een jaar. Tot op de dag van vandaag spelen ze altijd samen.”

SAMENWONEN IS IETS ANDERS DAN VAKANTIES

Pas na ruim twee jaar gingen ze echt samenwonen. Dat was in de zomer. Esmee had in de jaren ervoor al een soort tussenfase: op de dagen dat Otis bij zijn vader was, woonde zij vaak bij Ryan. Op de dagen dat ze Otis had, woonde ze nog in Amsterdam. “Dat maakte de stap minder abrupt. Maar ik had me op één ding echt verkeken.”

Dat ene ding was de verandering in haar rol zodra haar eigen kind fulltime onderdeel werd van het huis. “Als bonusmoeder had ik mijn plek gevonden. Maar toen Otis erbij kwam, veranderde alles.”

Ze legt het uit aan de hand van een gevoel dat veel moeders herkennen, maar dat in een samengesteld gezin extra groot kan worden. “Ik merkte die leeuwin in mij. Mijn zoontje is enig kind. Hij is vrij beschermd opgegroeid, ook bij zijn vader. Hij was geen broer of bonusbroer gewend. En in ons huis kwamen er ineens twee kinderen bij die net iets ouder zijn, die andere woorden kennen, andere dynamiek hebben, soms ook plagen zoals kinderen dat doen. Ik wilde hem beschermen. Het raakte me sneller.”

Waar ze eerst makkelijker kon denken: dit is papa zijn rol, kwam er nu een moederhart bovenop dat soms direct wilde ingrijpen. “Dan wil je het liefst je kind uit de situatie halen. Terwijl je ook weet: dit is onderdeel van opgroeien. Dit is wat broers en zussen doen.”

MINDER OPVOEDEN, MEER BESPREKEN

Esmee en Ryan kozen er bewust voor om hulp in te schakelen. Nog voordat ze gingen samenwonen bezochten ze een coach voor samengestelde gezinnen. “We kennen de statistieken. We namen het niet licht. We hadden zoiets: als we dit doen, doen we het goed. Preventief.”

Wat haar het meest geholpen heeft, is het gesprek blijven voeren. Niet met verwijten, maar met bewustzijn. “Ik zeg niet: jij moet dit anders doen. Ik zeg: wat er net gebeurde, triggerde dit in mij. En dan praten we erover.”

Ze merkte ook dat het haar hielp om minder de opvoedrol te pakken. “Ik ben zelf heel consequent, heel duidelijk. Ryan heeft meer ruimte. Hij wil het op de dagen dat de kinderen er zijn heel leuk maken, misschien ook vanuit een soort schuldgevoel. En ik geloof juist dat kinderen ook grenzen nodig hebben.”

Het mooie is: ze kunnen het daarover hebben. “We praten er bijna elke dag over. Over wat er beter kan, wat ons raakt, wat we anders willen. Ryan werkt ook aan zichzelf. Hij is in therapie geweest en heeft een coach. We groeien echt samen.”

TOPSPORT, MAAR WEL MET EEN STERKE BASIS

Esmee benoemt het zonder romantiseren. “Het is echt niet altijd makkelijk. De gesprekken die wij voeren zijn soms ook gewoon zwaar. We noemen het samengesteld gezin leven vaak topsport.”

En toch, juist in dat zware, houden ze vast aan één zin die ze elkaar vaak herhalen: onze relatie zit goed. “Op momenten dat het ingewikkeld is, zeggen we tegen elkaar: wij zijn de basis. Als wij spanning hebben, hebben de kinderen er last van. Dus we doen net zo lang alles om het weer goed te krijgen.”

De vermoeidheid is echt. “Als we zonder kinderen zijn, zijn we soms kapot. Dan liggen we vroeg in bed. Het kost energie, ook de leuke dingen. Veel prikkels, veel afstemmen.”

HET CADEAU DAT ZE ERBIJ KREEG

Als Esmee praat over Ryan zijn kinderen, verandert haar stem. Zachter, warmer. “Je wordt verliefd op een man en je krijgt alles erbij cadeau. Met alle mooie dingen en ook de lastige. Maar ik zie die twee kindjes echt als mijn cadeautjes.”

Wat ze het meest waardeert aan dit leven is het teruggevonden gezinsgevoel. “Ik heb vier jaar alleen met Otis gewoond. Dat was fijn, warm, en ik kijk daar met liefde op terug. Maar ik miste wel het huiselijke. Het geluid in huis. Het samen eten. De chaos van een kind dat lego bouwt en een ander dat zeurt om een iPad. Gewoon dat familiaire.”

Ze zegt het zonder twijfel: “Ik heb nu weer een gezin waar ik alles voor doe. En ook al zijn het niet mijn kinderen, voor alle drie zou ik echt mijn linkerarm geven.”

HAAR GOUDEN TIP VOOR VROUWEN MET EEN DUBBEL GEZIN

Als ik haar vraag wat ze andere vrouwen wil meegeven, komt het er rustig maar duidelijk uit.

Doe het langzaam. “Ik snap dat je verliefd bent en dat je bij elkaar wil zijn. Maar bouw rustig op. Voor jezelf en vooral voor de kinderen.”

En stap niet meteen in de bonusmoederrol. “Je mag eerst gewoon de vriendin van papa zijn. In het begin deed ik vooral leuke dingen: nagels lakken, puzzels maken op de vloer. Niet meteen bedden verschonen en onderbroeken kopen omdat ze te klein zijn. Laat het groeien.”

DAARNA NOEMT ZE IETS DAT EIGENLIJK ONDER ALLES LIGT

Zorg voor jezelf. “Elke dag even. Desnoods tien minuten. Even alleen zijn, wandelen, sporten, vriendin bellen. Even uit de dynamiek. Dit leven vraagt veel van je. Wees zacht voor jezelf.”

En blijf praten met je partner. “Jullie zijn de fundering. Als jullie niet goed zitten, gaat het nooit werken.”

Tot slot vertelt ze iets wat misschien wel het geheim is van hun basis: ze blijven daten. “Elke week. Uit eten, samen iets doen, soms een nachtje weg. En elk jaar gaan we in januari samen op reis. Dat is onze reset. We bespreken alles, zetten doelen, kijken vooruit. Daarna kom je opgeladen terug en ben je leuker voor elkaar en leuker voor de kinderen.”

TOT HET EINDE TERUG NAAR ÉÉN ZIN

Als Esmee haar verhaal afrondt, is er één zin die eigenlijk alles samenvat. Niet als perfect plaatje, maar als kompas.

“Je kunt nog zo bewust zijn. Dit leven raakt je toch. Maar als je blijft kijken naar wat het je wil leren, groei je. En dat is het mooiste cadeau dat je jezelf en je gezin kunt geven.”

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.