Femke: Koffie met de ex en kiezen voor ruimte

Femke over bonusmoederschap zonder samenwonen en waarom dat juist rust brengt

Femke is 37, woont in Zwolle en is moeder van een tweeling van bijna vijf jaar, Sam en Evi. Haar moederschap begon niet licht of romantisch, maar met een rauwe realiteit. Kort na de geboorte van haar kinderen ontdekte ze dat haar relatie was stukgelopen. Vijf maanden na de bevalling gingen zij en haar ex uit elkaar. Niet omdat het langzaam doofde, maar omdat vertrouwen abrupt brak.

Ze vertelt er kalm over, zonder grote woorden. Maar de impact is voelbaar. Moeder worden terwijl je relatie uiteenvalt. Herstellen terwijl je zorgt. Rouwen terwijl je doorgaat. Femke noemt het zelf een rauwe start van het moederschap. Geen veilige bubbel, maar een periode waarin alles tegelijk op haar afkwam.

Toch besloot ze vrij snel één ding. Ze wilde zichzelf niet verliezen in wat haar was overkomen. Met hulp, gesprekken en tijd gaf ze het een plek. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ze haar leven niet wilde laten bepalen door één pijnlijke ervaring.

OUDE BEKENDE, NIEUWE LIEFDE

In de zomer van 2023 kwam Joey weer in haar leven. Ze kenden elkaar van vroeger, uit hun studententijd. Toen was het vriendschappelijk. Daarna verloren ze elkaar uit het oog. Joey werd als militair uitgezonden en in die tijd was contact houden simpelweg geen optie.

Jaren later stuurde Instagram een suggestie. Misschien ken je Joey. Femke wist meteen wie het was. Het contact begon luchtig. Praten over vroeger, over het leven nu. Beiden hadden inmiddels een scheiding achter de rug. Beiden hadden kinderen. En beiden waren voorzichtig.

Ze cirkelden lang om elkaar heen. Niet omdat er geen gevoel was, maar juist omdat het er wél was. Ze wisten wat er op het spel stond. Niet alleen hun eigen hart, maar ook dat van hun kinderen. Toen Joey op een gegeven moment met iemand anders afsprak, voelde Femke dat het moment daar was. Ze sprak uit wat ze voelde. Liever proberen en het risico nemen, dan blijven hangen in wat als.

Vanaf dat moment ging het snel. Niet overhaast, maar vanzelf. Ze kenden elkaar al. Het vertrouwen groeide. En langzaam werd duidelijk dat dit geen tijdelijke liefde was.

EERST DE EX, DAN PAS DE KINDEREN

Wat Femke en Joey vanaf het begin helder hadden, was dat de kinderen niet het startpunt zouden zijn. In Femke’s ouderschapsplan staat een duidelijke afspraak. Een nieuwe partner ontmoet eerst de ex. Pas daarna worden de kinderen betrokken.

Joey dronk eerst een biertje met Femke’s ex. Pas in het voorjaar van 2025, toen Sam en Evi net vier waren, ontmoette hij de tweeling. Femke bouwde dat zorgvuldig op. Geen groot gesprek, geen labels, maar kleine momenten. Een keer eten. Een keer iets leuks doen. Kinderen voelen feilloos aan wanneer iemand anders is dan bezoek. Dat gevoel was genoeg.

Aan de andere kant wilde Femke zelf ook bewust kennismaken met Joey’s ex, de moeder van zijn kinderen Yort van elf en Senna van zeven. Ze koos ervoor om dat alleen te doen. Niet met Joey erbij, maar vrouw tot vrouw. Ze spraken af in Harderwijk.

Femke ging open het gesprek in. Ze benoemde dat het spannend is. Dat het ongemakkelijk kan voelen. En dat zij haar rol als moeder volledig respecteert. Maar ook dat ze, los van Joey, met haar iets te doen heeft. Omdat ze beiden onderdeel zijn van het leven van dezelfde kinderen.

Die koffie werd geen confrontatie, maar een gesprek. Anderhalf uur. Rustig. Eerlijk. Zonder toneel.

KINDEREN ONTMOETEN ELKAAR IN HUN EIGEN TEMPO

Toen de kinderen elkaar begonnen te ontmoeten, gebeurde dat op verzoek. Yort en Senna vroegen nieuwsgierig naar Sam en Evi. Sam en Evi wilden hen ook zien. Dus deden ze iets simpels. Naar het water. Spelen. Ijsje eten. Weer naar huis.

Femke had vooraf twijfels. Het leeftijdsverschil. Twee vierjarigen met een elfjarige. Zou dat werken. Tot haar verrassing ging het vanzelf. Yort bleek zachtaardig, betrokken en speels. De kinderen vonden elkaar leuk.

Nu zien ze elkaar ongeveer eens per maand of eens per twee weken. Soms thuis, soms eropuit. Femke merkt dat de nieuwsgierigheid groeit. Dat ze naar elkaar vragen. Dat er iets ontstaat zonder dat het wordt afgedwongen.

Ze denken voorzichtig na over een gezamenlijke vakantie. Niet meteen alles samen, maar gefaseerd. Eerst zij met haar kinderen. Dan een periode met z’n zessen. Daarna Joey met zijn kinderen. Het is spannend. Niemand weet hoe het zal zijn. Maar juist dat open onderzoeken voelt goed.

BEWUST NIET SAMENWONEN

Een vraag die ze vaak krijgen is of ze ooit samen willen wonen. Het antwoord is duidelijk. Nee, niet met alle kinderen.

De praktische redenen spelen zeker mee. Joey’s kinderen gaan naar school in Utrecht. Sam en Evi in Zwolle. Joey ziet zijn kinderen één weekend in de twee weken en die tijd wil hij volledig voor hen beschikbaar zijn. Maar belangrijker nog dan die praktische kant, is dat Femke en Joey oprecht geloven dat de kinderen hier niet gelukkiger van zouden worden. Zij hebben niet om deze situatie gevraagd, ook al loopt het nu goed.

Ze zien te vaak dat mensen overhaast beslissingen nemen vanuit liefde of verlangen, terwijl kinderen daar uiteindelijk de prijs voor betalen. In veel gevallen leidt dat tot wéér een breuk. Voor Femke voelt het als een bewuste keuze om het tempo laag te houden. Kinderen met gescheiden ouders hebben al genoeg te dragen. Soms betekent liefde dat je hun belang boven je eigen wens zet. En dat je de tijd neemt.

OPVOEDEN MET RESPECT VOOR ELKAARS PLEK

Omdat ze niet samenwonen, speelt opvoeding zich minder in elkaars dagelijkse ruimte af. Toch zijn er verschillen. Joey’s kinderen zijn rustig. Eén keer nee is genoeg. Bij Femke thuis werkt dat anders. Vooral haar zoontje heeft temperament. Autoriteit roept daar vaak juist weerstand op.

Dat was zoeken. Ook in begrip naar elkaar. Maar ze hebben een duidelijke lijn gevonden. Als een kind iets doet wat niet kan, corrigeert degene die erbij is. Dat verwacht Femke ook van Joey. Maar bij dagelijkse keuzes en de opvoeding laten ze het bij de ouder van dat kind.

Ze bemoeit zich niet met zijn bedtijddiscussies. Hij bemoeit zich niet met haar dagelijkse details, tenzij zij erom vraagt. En soms vraagt ze bewust: wil je advies, of wil je dat ik luister.

WANNEER DE EX ALTIJD AANWEZIG IS

Femke is eerlijk over het lastigste stuk. De ex is er altijd. Niet als vijand, maar als vaste factor. Als de ex van Joey belt, neemt hij op. Precies zoals zij dat zelf ook doet wanneer haar ex belt. Niet uit loyaliteit aan het verleden, maar vanuit verantwoordelijkheid voor de kinderen.

Ze begrijpt het. En toch schuurt het soms. Er is een geschiedenis die zij niet met Joey heeft. Hij heeft met een ander kinderen gekregen. Een leven gedeeld. Die plek kan zij niet invullen.

Ze benoemt het zonder oordeel. Het is geen strijd, maar een spanningsveld. En juist door het te erkennen, blijft het hanteerbaar.

WANNEER HET SYSTEEM ONTSPANT

Wat niemand had voorspeld, gebeurde toch. Joey en Femke’s ex kregen contact. Niet intensief, maar ontspannen. Een felicitatie. Een condoleance. Soms een bericht. Het mysterie verdween. De spanning ook.

De kinderen voelen dat. Ze praten vrijuit over de andere ouder. Zonder terughoudendheid. Zonder loyaliteitsdruk. Voor Femke is dat een van de belangrijkste signalen dat ze het goed doen.

MAANDELIJKS INCHECKEN

Wat hun relatie sterk houdt, is iets kleins maar essentieels. Elke maand doen ze een eindevaluatie. Even bewust zitten. Soms met een drankje, soms in bed, in het donker. Hoe ging het. Met de kinderen. Met ons. Was er iets dat schuurt. Wat ging goed.

Ze wachten niet tot frustraties zich opstapelen. Ze sturen bij terwijl het kan.

Femke zegt het zelf het mooist. Ze doet het niet perfect. Ze doet het bewust. En misschien is dat precies waarom dit samengestelde gezin, juist omdat het nog in opbouw is, nu al zo stevig voelt.

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.