Sabine“Ik was niet moeilijk. Ik had het moeilijk.”

Sabine over liefde, tempo en de dunne lijn tussen aanpassen en verdwijnen in een samengesteld gezin en wat haar verhaal ons leert.

Sabine over liefde, tempo en de dunne lijn tussen aanpassen en verdwijnen in een samengesteld gezin en wat haar verhaal ons leert. Toen Sabine haar ex ontmoette, had ze haar leven in rustiger vaarwater.
“Ik dacht oprecht: mijn leven is nu goed. Als er nog iemand komt, is dat mooi, maar anders is het ook goed.”

En toen kwam hij.

Een man die pas enkele maanden gescheiden was en vader van twee jonge kinderen. Sabine voelde meteen twijfel, omdat ze argwanend was wanneer een man zo snel na een breuk alweer voor een andere vrouw gaat. Ze benoemde dit. Maar verliefdheid laat zich niet sturen en wat ze samen voelden, was groots. “Het voelde alsof we elkaar al jaren kenden. Zo vertrouwd, zo vanzelfsprekend. Ik wist niet dat liefde zo mooi kon zijn.”
Ze waren intens gelukkig. Zonder reserves. Sabine noemt het de mooiste jaren van haar leven.

SNELLER DAN HET SYSTEEM KON VOLGEN

Door omstandigheden gingen Sabine en haar partner al snel samenwonen. Niet vanuit een doordacht plan, maar omdat het zo liep. “Ik voelde dat het te snel ging, dat het beter zou zijn als mijn partner eerst ergens alleen met zijn kinderen zou gaan wonen. Tempo vertragen, ruimte voor hem en zijn kinderen.” Dit vond hij niet nodig en zo kwamen zij bij Sabine in huis wonen.

Niet uit naïviteit, maar uit vertrouwen. Ze geloofde dat liefde voldoende fundament bood.
Toen ze later samen een huis kochten buiten de woonplaats van de kinderen, voelde dit in eerste instantie niet goed in verband met de kinderen in een andere woonplaats. Ze vond dat zij en haar partner zich in deze situatie op de kinderen moesten afstemmen en niet andersom. Ze wist dat de puberteit eraan kwam. Dat loyaliteiten verschuiven. Dat afstand praktische én emotionele gevolgen heeft. Maar haar partner was optimistisch. En Sabine wilde geen rem zijn op hun geluk. “Je wilt niet degene zijn die het moeilijk maakt. Dus je beweegt mee.” Wat ze toen nog niet zag, was dat meebewegen langzaam kan overgaan in verdwijnen.

Er begon vaker wrijving te ontstaan. Door de hormonen van Sabine en de puberteit van de kinderen. Je afzetten tegen een niet-biologische ouder is voor de hand liggend, ziet ze nu, daar liggen geen natuurlijke loyaliteiten. En zij ging er te veel op in. Vanuit angst voor verlies. Vanuit afwijzing. Vanuit gebrek aan erkenning en positie.

De oudste kwam steeds minder. Ze wilde bij haar vriendinnen zijn, in haar eigen dorp. Sabine zag haar partner lijden, maar hij sprak zich niet uit. “Hij trok zich terug. Er kwam een muur. Ik kon hem niet meer bereiken.” Langzaam veranderde Sabines plek in huis. Ze was geen partner meer, geen ouder, geen gast. Iets ertussenin. “Ik voelde me een gast in mijn eigen huis. Ik mocht er zijn zolang ik zweeg.”

ZWIJGEN OM DE LIEVE VREDE

Haar partner vermeed conflict. Alles om de kinderen niet verder te verliezen. Grenzen verdwenen. Problemen werden niet benoemd. Sabine nam steeds meer zorgtaken op zich, maar haar stem werd kleiner. “Ik deed veel, maar mocht steeds minder zeggen. Ik werd gedoogd als ik mij inhield.”

In dezelfde periode overleed haar vader, na een intensieve tijd van mantelzorg. Ze voelde zich eenzaam en herkende zichzelf niet meer. Ze reageerde feller, emotioneler, bozer. Achteraf bleek ze midden in de perimenopauze te zitten, versterkt door medicatie. Dat wist ze toen niet.

“Ik werd gezien als de boze stiefmoeder. Maar ik was eigenlijk iemand die het niet meer trok.” Er werd over haar gesproken, maar niet met haar. Verhalen vanuit bepaalde percepties gingen rond. Aannames werden waarheid. Zwijgen voelde veiliger, want anders zouden de kinderen misschien helemaal niet meer komen.

“Ik was niet moeilijk. Ik had het moeilijk.”

WANNEER LIEFDE NIET GENOEG BLIJKT

De afstand tussen Sabine en haar partner werd groter. Ze voelde de liefde wegglippen en ging juist harder proberen. Meer dragen en meer proberen te redden. “Ik zag mijn grootste liefde door mijn vingers glippen. Ik kon hem niet meer bereiken. Hij trad uit verbinding. Verliet me terwijl hij nog bij me was. Ik probeerde controle te houden, het maakte me panisch.”

Uiteindelijk gaf ze ruimte. Eerst door niet meer mee te gaan op vakanties, zodat de kinderen meegingen en haar partner kon genieten van en met zijn kinderen. Haar partner ging tijdelijk alleen wonen met de kinderen om aan zichzelf te werken en tot rust te komen. Ze hoopte dat als ze even op zichzelf was dat ze kon resetten. Sabine hoopte op rust, op herstel, op bereidheid en beweging.

“Hij kwam niet meer terug.”

Drie maanden na zijn vertrek vertelde hij telefonisch dat het definitief over was. Later bleek dat hij toen al een nieuwe relatie had. “Het was confronterend hoe vervangbaar je bent. Dan besef je: dit was nooit mijn gezin.”

Sabine verloor haar partner, haar huis en de kinderen die zeven jaar deel van haar leven waren geweest. Voor Sabine voelt dit als een groot verlies.
“Zij waren mijn gezin. Ik hield van hen alle drie.”

OPNIEUW BEGINNEN MET EEN LITTEKEN

Sabine begon opnieuw. Alleen. In een andere woonplaats. Bewust. “Ik moest weg. Hier kon ik niet helen.”
Nu, drie jaar later, na jaren van zichzelf terugknokken, is er geen volledige afsluiting, maar wel rust. Er is een litteken.“Ik ben weer mezelf. Voorzichtiger. Met een hart dat beschermd is.”

WAT SABINE NU WEET WAT JOU KAN HELPEN

Sabine vertelt haar verhaal niet om af te schrikken, maar om te laten zien waar het vaak misgaat. Niet door onwil. Niet door slechte intenties. Maar omdat liefde alleen niet genoeg is.

Tempo doet ertoe.
Een eigen plek is geen luxe, maar noodzaak.
Zwijgen om de lieve vrede maakt niemand veilig.
En een rol in een samengesteld gezin neem je niet. Die moet je krijgen.

“Als ik iets anders zou doen, dan is het dit. Ik zou niet samenwonen in de eerste jaren. Eerst gast zijn. Kijken. Voelen. Zien hoe iemand omgaat met zijn kinderen, met conflict en met verantwoordelijkheid.”
Ze gelooft nog steeds dat samengestelde gezinnen kunnen slagen. Maar alleen als je het samen draagt. Als je praat, ook als het schuurt. Als je jezelf niet verliest om de relatie te redden.

“Het kan prachtig zijn. Echt. Maar alleen als je jezelf niet hoeft op te offeren om erbij te mogen horen.”

ALS SABINE OP DAT MOMENT BIJ IKENZNKIDS WAS GEKOMEN, DAN HADDEN WE HAAR HET VOLGENDE ADVIES GEGEVEN
Sabine, wat jij ervaart is geen persoonlijk falen, maar systeemdruk. Je bent in een samengesteld gezin gestapt dat te snel is gevormd, waarin jouw plek nooit echt is vastgezet. Je bent gaan dragen zonder mandaat en verantwoordelijkheid gaan voelen zonder zeggenschap. Dat put je uit. De boosheid en het jezelf niet meer herkennen zijn geen karaktertrekken, maar signalen dat je jezelf aan het verlaten bent om de vrede te bewaren. Zolang jij zwijgt om het contact met de kinderen veilig te houden, verdwijnt het probleem niet, maar verdwijn jij. Redding zit hier niet in harder je best doen, maar in vertragen en benoemen wat jouw plek is en wat jij nodig hebt om te blijven. Je kunt deze relatie niet in je eentje redden. Als jij degene bent die blijft trekken en dragen, is dit geen gezamenlijke beweging meer. Begrenzen is geen afwijzing, maar volwassenheid. En als je jezelf moet verlaten om deze relatie te laten bestaan, dan klopt de vorm niet. Liefde mag pijn doen, maar liefde mag je niet laten verdwijnen.

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.