Suzanne: “Als het stormt, ga dan terug naar de basis, daar vind je altijd weer rust.”

Deze week hebben we een kijkje in de keuken bij Suzanne (44). Ze woont met haar man, hun twee jonge kinderen, haar drie kinderen uit een eerder huwelijk en zijn twee kinderen uit zijn vorige huwelijk. Zijn oudste zoon woont inmiddels niet meer thuis.
Een levendig huishouden vol dynamiek, waarin Suzanne leerde dat rust belangrijker is dan perfectie.

“Tien jaar geleden stapten we allebei met een rugzak in deze relatie. Inmiddels zijn we getrouwd, hebben we samen twee kinderen en vormen we met onze zeven kinderen een gezin waarin elke fase weer iets nieuws vraagt.”

EEN NIEUWE LIEFDE, MET BAGAGE

Suzanne ontmoette haar man via een christelijke datingsite. “Het voelde veilig en vertrouwd. We zaten in dezelfde fase van ons leven, net gescheiden, met jonge kinderen. Onze ex-partners waren verdergegaan, en daar hadden we allebei veel verdriet van. In dat gedeelde gemis vonden we herkenning. En langzaam groeide er iets moois.”

Wanneer ze terugkijkt op die beginperiode, beschrijft ze het als een mix van rouw en hoop. “Je bent nog bezig met alles regelen rondom je scheiding, en tegelijk voel je de spanning van iets nieuws. Dat is verwarrend, maar ook helend. Je voelt weer dat je leeft.”

DE EERSTE ONTMOETINGEN

Beiden hadden jonge kinderen, haar kinderen waren twee, zes en zeven; zijn kinderen drie en zes. “We hebben het rustig opgebouwd. Eerst waren we samen als stel, zonder kinderen. In die weekenden konden we investeren in elkaar. Dat was een luxe, want zodra de kinderen erbij komen, verandert alles.”

De eerste ontmoetingen verliepen voorzichtig. “We zagen elkaar voor het eerst met de kinderen in de kerk. Ze dachten dat hij iemand was die ik van daar kende. Pas later gingen we met z’n allen iets leuks doen, zoals naar een binnenspeeltuin. Zonder label, gewoon om elkaar te leren kennen.”

Na twee jaar apart wonen, besloten ze samen te gaan wonen. “We trokken in zijn huis. We hebben het helemaal naar onze gezamenlijke zin gemaakt. We wilden dat het écht ieders thuis zou worden.” Twee jaar later hebben ze een groter huis gekocht waar iedereen een eigen kamer kreeg.

TWEE GEZINNEN, ÉÉN HUIS

Het samenwonen bracht nieuwe uitdagingen. “We hadden allebei onze gewoontes en regels. Mijn kinderen waren gewend dat we elke avond een boekje lazen voor het slapengaan, terwijl zijn kinderen soms nog een filmpje mochten kijken in bed. Dat leek klein, maar het voelde groot. Je wil het goed doen voor iedereen.”

Langzaam vonden ze hun gezamenlijke ritme. “We maakten nieuwe regels, hingen die op het prikbord en gaven de kinderen ook verantwoordelijkheid. Ze leerden hun eigen brood klaarmaken, hun spullen opruimen. Structuur helpt. En ik denk dat dat het moederinstinct in mij is: zorgen dat het loopt.”

Toch was niet alles eenvoudig. “Zijn ex bleef lange tijd veel invloed houden. Ze belde soms als ik met de kinderen alleen was, vroeg wat ze aten of waar ze waren. Dat voelde alsof ik niet vrij kon ademen. En hoewel ik probeerde te verbinden, verjaardagen samen vieren, contact zoeken, kostte het me op een gegeven moment te veel energie. Toen heb ik gekozen voor rust. Dat was het eerste moment waarop ik dacht: ik moet terug naar de basis. Naar wat goed is voor óns gezin.”

LIEFDE, VERSCHILLEN EN LOSLATEN

“Mijn man en ik verschillen in opvoeding. Hij is zachter, zegt sneller ja, en ik ben wat strenger op zelfstandigheid. Ik praat graag dingen uit, ook met de kinderen. Daarin moesten we elkaar echt leren begrijpen. Maar dat maakt het ook sterk: we blijven praten.”

Het gezin groeide, letterlijk en figuurlijk. Suzanne en haar man kregen samen twee kinderen. “Dat voelde als een nieuw begin. Een kindje van ons samen, een nieuwe fase. Tegelijk bracht het spanning. Onze oudste zonen had het daar moeilijk mee. Ze waren verdrietig en boos, bang dat hun plek kleiner werd. En dat mag er zijn. Ik heb hen laten voelen dat hun emoties oké waren.”

Na verloop van tijd werd duidelijk dat samenleven niet meer werkte. “Zijn zoon had veel moeite met de dynamiek hier thuis, en op een gegeven moment is hij bij zijn moeder gaan wonen. Dat was verdrietig, maar misschien beter voor iedereen. Soms is liefde ook loslaten.”

Suzanne glimlacht. “Je denkt dat iedereen blij is met een baby, maar in een samengesteld gezin is dat niet vanzelfsprekend. Toch vond iedereen zijn manier om ermee om te gaan. Uiteindelijk smolt het samen tot iets moois, juist omdat we bleven terugkeren naar onze basis: wij tweeën, en het vertrouwen dat we het samen kunnen dragen.”

DE BALANS TUSSEN ZORGEN EN ZIJN

Met zeven kinderen in hun leven is het nooit stil. “Ik werk in het onderwijs, dus structuur is voor mij heilig. Maar zelfs met alle schema’s en regels moet je leren meebewegen. Er zijn weken dat alles stroomt, en weken dat ik denk: help, hoe dan?”

Wat haar helpt, is de bewustwording dat het niet altijd perfect hoeft te zijn. “Vroeger wilde ik dat alles harmonieus was. Nu weet ik: het hoeft niet altijd goed of leuk te zijn. Soms is het gewoon druk, ingewikkeld of vermoeiend en dat is óók gezin zijn.”

Suzanne en haar man proberen die balans steeds opnieuw te vinden. “Voordat we samen nog 2 kindjes kregen hadden we weekenden zonder kinderen waarin we oplaadde. De andere weekenden draaiden volledig om het gezin. Dat is intens, maar het werkt. Als we voelen dat het te veel wordt, proberen we weer terug te gaan naar de basis: even met z’n tweeën praten, wandelen, lachen. Daar begint alles weer.”

TRADITIES, GROEI EN LOSLATEN

In de beginjaren probeerde Suzanne verbinding te creëren door tradities. “Elke zaterdag filmavond, elke zondag een wandeling. Dat gaf houvast. Maar kinderen groeien. Op een gegeven moment wilden ze liever hun eigen dingen doen. Dan moet je weer nieuwe vormen vinden of gewoon accepteren dat het goed is zoals het is.”

Ze leerde om niet alles te willen vasthouden. “Soms kies ik bewust voor mezelf. Niet elk weekend hoeft perfect te zijn. Dat inzicht, dat je mag loslaten, heeft me rust gebracht.”

SCHULD EN ZELFCOMPASSIE

Openhartig vertelt Suzanne dat er ook periodes waren waarin ze zich schuldig voelde. “Ik kon me soms schuldig voelen tegenover mijn oudere kinderen. Alsof ik te weinig tijd of aandacht had, of te veel bezig was met het draaiende houden van het geheel. Maar later zag ik: ze zagen vooral dat ik gelukkig was. En dat dát misschien wel het mooiste voorbeeld is dat ik ze kon geven.”

Ze pauzeert even. “Ik denk dat dat voor veel moeders herkenbaar is. Je wil het iedereen goed doen, maar dat kán niet. De kunst is om mild te blijven, ook naar jezelf. Als het even niet lukt, ga dan terug naar de basis. Kijk wat echt belangrijk is.”

WAT SUZANNE ANDERE BONUSOUDERS WIL MEEGEVEN

“Blijf dicht bij jezelf,” zegt ze. “Je krijgt oude gevoelens, nieuwe gevoelens, en dat is oké. Verwacht niet dat alles meteen klopt. Geef het tijd. En als het even moeilijk is, ga dan terug naar de basis: waarom koos je voor elkaar? Daar ligt de liefde.”

Ze glimlacht. “Onze kinderen hebben niet gekozen voor deze situatie, wij wel. Dus wij moeten steeds weer kiezen om het goed te doen, voor hén, maar ook voor onszelf. En dat mag met vallen en opstaan.”

DE GOUDEN LES

“Liefde in een samengesteld gezin draait niet om perfectie, maar om blijven bewegen. Om zien waar het schuurt, waar het goed gaat, en daar eerlijk over blijven. Uiteindelijk is dat de enige manier waarop iedereen zich gezien en veilig kan voelen. En als het stormt, ga dan terug naar de basis, daar vind je altijd weer rust.”

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.