Tara; Liefde is niet hetzelfde als alles dragen“

“Ik hou zó veel van ze, maar ik moest ook leren

Tara is 38 en woont in een samengesteld gezin met vier kinderen. Twee dochters van haarzelf van 12 en 14. En twee kinderen van haar partner Menno, een dochter van 7 en een zoon van 10. Ze zijn nu vijf jaar samen en het ging sneller dan ze ooit had gedacht. Niet omdat ze roekeloos waren, juist omdat de kinderen het tempo bepaalden.

Het gezin dat zichzelf vormde

In het begin wilden Tara en Menno het rustig doen. Eerst voorzichtig, eerst wennen, eerst kijken. Maar de realiteit was anders. De kinderen wilden elkaar steeds zien, bleven bellen, bleven vragen. Het voelde alsof het gezin zichzelf al vormde, nog voordat zij er woorden aan konden geven.

De start was warm, luid en vol leven. Oud en nieuw vierden ze al snel met z’n allen, met kinderen die “op de tafels stonden” en een sfeer waarin alles nét iets te gezellig was. Alleen was er óók iets anders. De ex van Menno had het zwaar met de nieuwe situatie. Niet per se met Tara als persoon, maar met alles wat dit betekende. Een scheiding die nog vers was. Het idee dat een andere vrouw voor haar kinderen zorgde. En kinderen die thuis kwamen met verhalen over hoe leuk het bij Tara was.

Een thuis bouwen voor zes

Tara ging erin zoals Tara is. Met open armen. Met energie. Met het gevoel: als ik er ben, dan ben ik er ook echt. Ze hielp. Ze reed. Ze regelde. Ze maakte een thuis. Zelfs toen ze nog klein woonden, maakte ze voor de jongste kinderen een eigen plekje. Een soort hutje in een halfhoogslaper, met kleuren, lampjes en naamstickers. Niet omdat het perfect moest zijn, maar omdat ieder kind moest voelen: jij hoort hier.

Later kochten ze samen een huis. Iedereen een eigen kamer. Rustiger in de basis. Maar het echte werk zat niet in de muren. Het zat in Tara’s automatische reflex om te dragen. Om te verzachten. Om het op te lossen.

De keerzijde van zorgen

Ze vertelt over een moment dat haar stiefdochter boven voor het raam zat, wachtend. Niet op Tara, maar op het wisselmoment. Op mama. Op dat gevoel van missen dat kinderen soms stil dragen. Tara zag het en voelde het door haar hele lijf. Ze wilde rust bieden, afleiding, nabijheid. Dus vroeg ze haar mee om te tekenen. Lief. Zacht. Mooi.

En ook: slopend.

Want na tien minuten dacht Tara: waarom heb ik dit gedaan. Niet omdat ze het kind niet lief vond, juist omdat ze haar zó lief vond. Maar omdat Tara merkte hoeveel energie het kost om steeds de leegte op te vullen die niet van jou is.

Daar zit de kern van haar verhaal. Tara is geen vrouw die half meedoet. Ze is zorgzaam, netjes, betrokken. Ze houdt van tanden poetsen met een zandloper. Van haren invlechten. Van “je ziet er verzorgd uit” omdat dat voor haar liefde is in het dagelijks leven. Ze is iemand die automatisch denkt: ik fix dit wel.

Tot ze voelde dat ze zichzelf kwijt begon te raken.

Liefde en loyaliteit

Als er onenigheid was tussen haar en Menno, gingen deze bijna altijd over de kinderen. Niet omdat ze geen liefde hadden, maar omdat je in een samengesteld gezin altijd net iets sneller op je eigen kind landt. Tara zegt het eerlijk: als Menno iets over haar kinderen zegt, doet dat pijn. En andersom net zo.

Toch is er iets dat haar verhaal ook hoopvol maakt. Want waar het eerst stroef was met de moeder van Menno’s kinderen, is het later juist gegroeid. Niet door perfecte gesprekken of grote doorbraken, maar door menselijkheid.

Tara zag haar pijn en kon het verdragen. Ze was vergevingsgezind. Ze bleef respectvol, ook als ze zelf geraakt werd. Ze hielp zelfs mee in haar appartement, omdat ze dacht: als zij meer rust heeft, voelen de kinderen dat ook. Ze bleef eerlijk wanneer er leugentjes kwamen. Niet hard, wel helder. “Wees gewoon eerlijk, dan krijg je veel meer voor elkaar.”

En langzaam kwam er iets nieuws. Appjes over kleding. Een tip over een deal bij de Wibra. Even iets meenemen, even voorschieten, even afspreken bij school.

Het is inmiddels wel uitgroeit tot iets wat je wel een vriendschap kan noemen. 

Afgelopen vrijdag werd Tara uitgenodigd om mee te gaan naar de huishoudbeurs en hebben ze een onwijs gezellige avond gehad

Een volwassen manier van samen moederen, naast elkaar, zonder elkaar te hoeven winnen. 

Grenzen als bescherming

Tara zegt ook iets wat veel bonusmoeders voelen maar zelden hardop zeggen. Soms zorg jij het meest, maar heb je het minste te zeggen. Dat doet pijn. En juist daarom moest ze leren grenzen bewaken. Niet als afwijzing van de kinderen. Maar als bescherming van zichzelf, zodat ze het volhoudt voor de lange termijn.

De laatste maanden zet Tara vaker de rem erop. Ze checkt niet meer automatisch alle voetbaltassen. Ze laat sokken soms gewoon sokken zijn. Ze wil dat Menno vraagt, in plaats van dat het stilzwijgend haar taak wordt. En ja, dat is wennen. Want ze heeft ze verwend. Maar eerlijk is eerlijk: zij heeft zichzelf ook een beetje verwend met het gevoel dat ze onmisbaar moest zijn.

Nu kiest ze iets anders. Niet minder liefde. Meer balans.

Heb jij ook een samengesteld gezin en wil je jouw verhaal delen voor IKENZNKIDS?
Stuur een bericht via Instagram of mail naar nienke@ikenznkids.nl we horen graag van je.